Welkom op het Blog van Veld van Waarheid. Hier vindt je relevante artikelen over familieopstellingen en bewustzijnswerk.

Verslaafd aan liefde, of aan het idee van een relatie?

Ik weet niet hoe het bij jou zit maar vroeger ging ik volledig uit van het standpunt dat iedereen op zoek is naar een relatie. En grotendeels is dat ook zo natuurlijk.

Veel mensen zijn verslaafd aan liefde, maar wie is er zich eigenlijk bewust van het feit dat we ook behoorlijk verslaafd zijn aan het beeld van relaties wat we hebben? Zodra je iemand leuk vindt, er aantrekkingskracht is, dan is dat voor veel mensen al reden om te kijken van hey, matchen wij en ben jij mijn nieuwe partner. Of je gaat daten met elkaar om uit te zoeken of je samen geschikt bent voor een relatie. Het hele construct zit er zo diep in, in onze genen en maatschappij, dat dit is hoe veel van ons denken.

Maar je betaalt hier ook al snel een prijs voor. Er wordt iets doodgemaakt — de spontane potentie die er tussen twee mensen had kunnen ontvouwen wordt vervangen door een idee, een beeld waar je samen in hebt te passen.

Wat wil deze verbinding worden?

Er is een heel ander uitgangspunt mogelijk.

Niet: gaan we een relatie aan? Maar: wat wil deze verbinding worden?

Wanneer je er zo in staat, zonder doel biedt je de potentie maximaal de ruimte om tot een natuurlijke vorm en ontvouwen te komen. Een relatie blijkt dan uiteindelijk het gevolg te zijn; gewoon omdat je elkaar vaak wilt zien en het blijkbaar passend is voor beide. Het overkomt je als het ware. De meest stabiele relaties die ik in mijn omgeving zie, zijn ook zo ontstaan. Ze zeggen allemaal ‘er was iets tussen ons, en dat bleef, en blijkbaar hebben wij een relatie.

Dus de volgende keer als je iemand ontmoet, geef het een beetje ruimte 😉 Laat alles wat je bedacht had, je checklist en je verlangens wat los en kijk gewoon eens wat hier werkelijk is en wat er mogelijk is.

Is dit een levenslange relatie, of af en toe een cappuccino samen? Beide zijn toch ook mooi eigenlijk 😉

Wil je onderzoek doen naar jouw relatie patronen? Familieopstellingen zijn daar heel geschikt voor. Door dieper liggende patronen, gemis, en verwarring aan te kijken kom je meer op eigen grond, wordt je ruimer voor natuurlijke verbinding en kan het leven je weer verassen met wat het voor jou in petto heeft.

Systemisch ondernemerschap – forceer jij of beweeg je met een natuurlijke creativiteit mee?

Er zijn twee manieren waarop je naar ondernemerschap (of het opzetten van een praktijk, het leven zelf of andere creatieprocessen) kunt kijken.

De ene doe je op wilskracht, de ander beweegt met het leven mee.

Hier komen we weer terug bij de herkenning van een non-duale levensvisie. Wat jij bent, de bron, het leven zelf is namelijk van nature creatief. Wanneer je in verbinding met jezelf bent komen er automatisch creatieve ideeën.

Veel van wat wij doen komt voort uit een soort geforceerde dadendrang. Er zit druk achter, opgelegde ideeen, dingen die we willen bereiken, moeten voorstellen, angstgedachtes etc. Deze handelingen zijn meer geforceerd en werken vaak gestructureerder naar een doel toe.

Handelingen die vanuit het leven zelf komen zijn meer vergelijkbaar met de natuur. Het groeit nou eenmaal omdat het diens natuur is. Wanneer jij jezelf weer gaat herkennen als de bron van het leven zelf, en dat ook echt zo gaat ervaren en voelen gaat het leven eigenlijk weer als van nature door je heen bewegen. Hoe jij als mens van nature in elkaar steekt komt veel natuurlijker tot zijn recht en je gaat weer vanuit een bepaalde moeiteloosheid bewegen.

Zo wordt ondernemerschap, of het opzetten van een praktijk eigenlijk een heel creatief en organisch proces. Soms stop je even, soms geef je gas, dan ga je die kant op, dan weer daarheen, er komt een bewegelijkheid in die past bij jouw natuurlijke ritme. Er is eigenlijk iets anders, iets groters wat je als het ware de weg wijst. Door deze pijlen, deze stappen te volgen manifesteert het leven zich via jou. Je volgt nu de route die echt bij jou als mens aansluit en je zult merken dat de deuren op deze manier openen.

Wat hiervoor nodig is is om de patronen en overtuigingen die je op dit moment hebt, waardoor je nog vanuit forceren en wilskracht handelt te onderzoeken. Je kunt dit op de psychologische manier doen, via opstellingen en allerlei innerlijke delen en oude onverwerkte pijn ervaringen ontmoeten en vrijmaken. Zo wordt je systeem steeds vrijer om dat wat van nature door je heen wilt bewegen zijn gang te laten gaan.

Je keert weer terug naar je blauwdruk.

Tegelijkertijd moet je een beetje oppassen dat je hier niet de kluts kwijt raakt en verzeild in een eindeloos project van zelfverbetering of werken aan jezelf 😉 Het is daarom ook goed om te zien dat je hier-nu al Bewustzijn bent en rechtstreeks terug kunt keren naar DAT. Dan wordt het hele persoonlijke domein vanzelf losser en ruimer en ga je vanuit daar zien en aankijken wat werkelijk nog aandacht nodig heeft om te transformeren.

Beide zienswijzen zijn diep doordrongen in mijn werkwijze en in de manier waarop ik naar ondernemerschap kijk. Ik heb dit systemisch ondernemerschap genoemd.

Waarom systemisch ondernemerschap?

Omdat systemisch inzicht je leert dat alles met elkaar in verbinding staat. En dat jij dus een kleine schakel, in een groter spel bent. Wanneer je daar weer je natuurlijke plek in weet terug te vinden ga je precies dat doen wat past bij jouw rol in het geheel. Je speelt de juiste noten in het orkest, je hebt jouw plek in het grotere systeem gevonden. Wil je een verdiepingsslag maken? Kijk eens bij de opleiding familieopstellingen en de verdiepingsmodule systemisch ondernemerschap.

Welke stap roept je?

Non dualiteit als basis voor familieopstellers, en de valkuil die daarbij hoort

In mijn vorige blog schreef ik over waarom ik het woord non dualiteit van mijn website afhaalde. In deze blog licht ik toe waarom non-dualiteit of non-duaal zelfinzicht de beste basis is voor begeleiders van familieopstellingen.

Veel opstellers maken zichzelf onbewust te belangrijk. Ze hebben een eindeloze lijst aan persoonlijke belangen zoals de cliënt helpen, presteren, gezien worden, niet afgaan, de wereld redden of verbeteren, een goede opsteller zijn etc. Al die motieven, al heel menselijk, zitten het ontvouwen van de opstelling in zekere zin wat in de weg. Natuurlijk ben je gewoon mens en mag jij er ook helemaal zijn (dat kan ook niet anders). Maar een opstelling ontvouwt zich pas volledig als jij er niet of weinig tussenzit, wanneer jij en de client worden meegenomen door iets groters. Paradoxaal genoeg is dit niet iets wat jij zelf kunt doen, het is iets wat gebeurt.

Hier ligt een directe parallel aan de herkenning van je natuurlijke staat of Bewustzijn. Ook dat kun jij niet doen, het is iets wat gebeurt, iets wat eigenlijk nu al zo is. Het is het niet-doen, het stoppen met het geven van de aandacht aan alles wat je niet bent, wat komt en gaat en veranderlijk is wat kan maken dat de aandacht weer terug gaat naar zijn eigen bron. Bewustzijn herkent zichzelf weer als zijnde Bewustzijn.

Hier kom je automatisch in een open ruimte van niet doen, waarbij de juiste bewegingen jou sneller zullen vinden. Deze ruimte heeft ook plek voor jouw mens-zijn en uniekheid, wat de opstelling niet langer in de weg zal zitten maar juist krachtiger gaat maken.

Zo is opstellingen begeleiden een interessante dans tussen jezelf kunnen zijn en tegelijkertijd daar aan voorbij gaan. Je zou kunnen zeggen dat er contact dient te zijn met het onpersoonlijke (het vormloze) waarbinnen het persoonlijke (de vormen) kunnen gaan dansen.

Dan zal de opstelling zich ontvouwen volgens een diepere bedoeling of wijsheid.

Woorden schieten hier soms wat te kort, maar een opsteller (of mens die hierin geïnteresseerd is) zal dit herkennen en waarschijnlijk ook zelf ervaren.

Staat jouw mens-zijn teveel op de voorgrond dan belast je je cliënt onvermijdelijk met jouw eigen projecties en ideeën over hoe dingen zouden moeten gaan. Je plakt je ideeën erop en wilt een uitkomst forceren. Bewustzijn doet dit niet. Het leven doet dit niet. Het leven ziet eenvoudigweg wat IS en wacht op het juiste moment om te handelen.

In de opleiding familieopstellingen ben je volledig welkom met al jouw kwetsbaarheid en menselijkheid. Je hoeft nergens naartoe. Je hoeft niet anders te worden. Je leert hier zowel je ware natuur als Bewustzijn herkennen en tegelijkertijd werken met je mens-zijn en kwetsbaarheden.

Dat is de combinatie die het werk zo krachtig maakt.

De valkuil van de non-dualiteit

Ik heb me lange tijd verdiept in non-dualiteit. Veel naar satsang gegaan, vanuit de advaita vedanta stroming. Het heeft me enorm veel gebracht en het heeft een grote plek in mijn werkwijze gekregen. Tegelijkertijd merkte ik ook een grote valkuil op, iets waar ik zelf ook een tijd verwarring over ervaarde totdat ik de familieopstellingen ontdekte.

De nadruk in deze kringen ligt vaak volledig op het onpersoonlijke. De boodschap is: de persoon is niet wat je bent. Jij bent dat wat de persoon kent. Jij bent het Bewustzijn dat voorafgaat aan alle ervaringen. Daar binnen creëren we een persoonlijkheid, die gevormd wordt op basis van gevoelens, overtuigingen en dingen die je hebt meegemaakt. Deze is in wezen niet écht, want veranderlijk en wordt gezien en waargenomen; door jou. De meeste van ons zijn volledig geïdentificeerd met dit construct en nemen dit als onszelf aan. We hebben een plaatje gecreëerd en zijn gaan geloven dat wij dit zijn.

Dit is een diepe waarheid. Wanneer dit voor het eerst gerealiseerd wordt geeft het een enorm gevoel van opluchting en bevrijding. Ik denk ook dat dit het belangrijkste is wat je kunt realiseren. Zodra je dit herkent ben je altijd in contact met een bron van vrede die je niet buiten jezelf hoeft te zoeken. Het leven herkent zichzelf weer als zichzelf. Er is geen jij meer die bewust is van Bewustzijn. Bewustzijn kent zichzelf, jij bent Bewustzijn. Dit IS thuiskomen.

Je blijft tegelijkertijd ook gewoon een mens. Met gedoetjes, gebreken, kwetsbaarheden. Voortdurend in beweging en ontwikkeling. En dat is net zo goed onderdeel van het leven als al het andere.

Wanneer er continu verwezen wordt naar “dit ben jij niet, jij gaat daaraan vooraf” kan er een gevaar ontstaan. Mensen gaan hun eigen mens-zijn niet meer serieus nemen. Ze verwaarlozen het of beginnen het als minder te zien.

Je ziet dit ook regelmatig terug in de schandalen die opduiken rondom leraren binnen deze stromingen. Ze hebben vaak daadwerkelijk iets dieps gerealiseerd en tegelijkertijd enorme blinde vlekken op het gebied van hun gewoon mens-zijn. Grenzen, intuïtieve signalen, kwetsbaarheden, dat wordt allemaal weggepraat met “dit ben jij niet.”

Het venijnige is dat de lezer of volgeling dit vaak niet ziet. Want de teaching die overgedragen wordt is wel degelijk reëel en van grote betekenis. Alleen degene die het overdraagt slaat zijn eigen mens-zijn over en daardoor ziet hij dat van jou ook niet helemaal.

Er ontstaat eigenlijk een nieuwe identificatie. Niet meer met het persoonlijke, maar met het onpersoonlijke. En dat is ook gewoon een identificatie.

Werkelijke non-dualiteit of eenheid kent geen afscheiding. Alles is evengoed onderdeel van dit leven, ook de boom, ook de kat, ook jouw pijn, en ook je mentale constructies en persoonlijkheid structuur. Als je iets buitensluit komen er elders problemen, iedereen die systemisch werk begrijpt snapt dit.

Dat is ook waarom ik familieopstellingen zo mooi vind. Systemisch werk werkt automatisch al vanuit een veld van eenheid. Alles krijgt een plek en alles is onlosmakelijk met elkaar verbonden.

In mijn werkwijze probeer ik beide lagen samen te laten bestaan. Je bent op een laag altijd al perfect, in vrede en onveranderlijk, dat is het Bewustzijn. Dat is WAT je bent. En op een andere laag ben je altijd in beweging, altijd lerend, altijd een mens met kwetsuren en imperfecties. Je zou kunnen zeggen dat dit is WIE je bent. Dit maakt je niet minder, dit hoeft niet weg of opgelost te worden. Het maakt je juist menselijk en houdt je gelijkwaardig en in verbinding met anderen.

Zo blijft non-dualiteit, of de herkenning van dat wat voorbij alles gaat en altijd is, voor mij de meest essentiële ontdekking die er is. Toch haalde ik het woord van mijn website af. Omdat de pure non-duale teaching zonder integratie van het mens-zijn mensen vaker verder van huis brengt dan dichter bij zichzelf en niet overeenkomt het het uitgangspunt vanuit waar ik mijn werk doe. Ik wil daarmee ook geen mensen aantrekken die specifiek op zoek zijn naar iets transcendents. Mijn werkwijze gaat over integratie en aanvaarding van je mens-zijn, en de herkenning van je non-duale natuur waardoor heel veel al vanzelf op zijn plek valt. Het beste van beide werelden. In de volgende blog schrijf ik meer over de combinatie van non-dualiteit en familieopstellingen en met name hoe non-duaal zelfinzicht je kan helpen als begeleider van opstellingen.

Lees verder of kom het zelf ervaren bij de opleiding familieopstellingen en de opstellingsdagen van Veld van Waarheid.