Non-dualiteit en gewoon mens zijn

 

Dit is een diepe waarheid. Wanneer dit voor het eerst gerealiseerd wordt geeft het een enorm gevoel van opluchting en bevrijding. Ik denk ook dat dit het belangrijkste is wat je kunt realiseren. Zodra je dit herkent ben je altijd in contact met een bron van vrede die je niet meer buiten jezelf hoeft te zoeken. Het leven herkent zichzelf weer als zichzelf. Er is geen jij meer die bewust is van Bewustzijn. Bewustzijn kent zichzelf, jij bent Bewustzijn. Dat is thuiskomen.

Je blijft tegelijkertijd ook gewoon een mens. Met gedoetjes, gebreken, kwetsbaarheden. Voortdurend in beweging en ontwikkeling. En dat is net zo goed onderdeel van het leven als al het andere.

Wanneer er continu verwezen wordt naar "dit ben jij niet, jij gaat daaraan vooraf" kan er een gevaar ontstaan. Mensen gaan hun eigen mens-zijn niet meer serieus nemen. Ze verwaarlozen het of vaker nog beginnen het als minder te zien.

Je ziet dit ook regelmatig terug in de schandalen die opduiken rondom ''grote'' leraren binnen deze stromingen. Ze hebben vaak daadwerkelijk iets dieps gerealiseerd en tegelijkertijd enorme blinde vlekken op het gebied van hun gewoon mens-zijn. Grenzen, intuïtieve signalen, kwetsbaarheden, dat wordt allemaal weggepraat met "dit ben jij niet."

Non-dualiteit als identificatie

 

Het venijnige is dat de lezer of volgeling dit vaak niet ziet. Want de teaching die overgedragen wordt is wel degelijk reëel en van grote betekenis. Alleen degene die het overdraagt slaat mogelijk zelf ook zijn eigen mens-zijn over en daardoor ziet hij dat van jou ook niet helemaal of heeft er om andere redenen lak aan...

Er ontstaat hier vaak eigenlijk een volledig nieuwe identificatie. Niet meer met het persoonlijke, maar met het onpersoonlijke. En dat is ook gewoon een identificatie natuurlijk en bovendien sterk mentaal.

Werkelijke non-dualiteit of eenheid kent geen afscheiding. Alles is evengoed onderdeel van dit leven, ook de boom, ook de kat, ook jouw pijn, en ook je mentale constructies en persoonlijkheid structuur. Als je iets buitensluit komen er elders problemen, iedereen die systemisch werk begrijpt snapt dit overigens.

Dat is ook waarom ik familieopstellingen zo mooi vind. Systemisch werk werkt automatisch al vanuit een veld van eenheid. Alles krijgt een plek en alles is onlosmakelijk met elkaar verbonden.

In mijn werkwijze probeer ik zo beide lagen samen te laten bestaan. Je bent op een laag altijd al perfect, in vrede en onveranderlijk, dat is het Bewustzijn. Dat is WAT je bent. En op een andere laag ben je altijd in beweging, altijd lerend, altijd een mens met kwetsuren en imperfecties. Je zou kunnen zeggen dat dit is WIE je bent. Dit maakt je niet minder, dit hoeft niet weg of opgelost te worden. Het maakt je juist menselijk en houdt je gelijkwaardig en in verbinding met anderen.  Door naar dingen te kijken kunnen ze uit elkaar vallen, dan zijn ze weg, verder hoef je niks wat er is ooit te ontkennen. Het is er toch immers al?

Non-dualiteit en familieopstellingen

 

Zo blijft non-dualiteit, of de herkenning van dat wat is, voor mij de meest essentiële ontdekking die er is. Toch haalde ik het woord van mijn website af. Omdat de pure non-duale teaching zonder integratie van het mens-zijn mensen vaker verder van huis brengt dan dichter bij zichzelf en niet overeenkomt het het uitgangspunt vanuit waar ik mijn werk doe. Ik wil daarmee ook geen mensen aantrekken die specifiek op zoek zijn naar iets transcendents. Mijn werkwijze gaat over integratie en aanvaarding van je mens-zijn, en de herkenning van je non-duale natuur waardoor de kramp eraf gaat en dingen meer als vanzelf op hun plek vallen.

Want als 'jij' er niet tussen zit, blijft dat wat gewoon is over (wat dus niet betekent dat jij weg moet want dan zit je alweer in tzelfde spiraaltje hihi).

Leuk om dit soort verhalen te lezen?

 

Op de inspiratiepagina vindt je nog allerlei gratis artikelen, blogs, videos en meer.