De zoektocht

 

Ik moest eerst helemaal vastlopen en diep ongelukkig worden op het pad waar ik zat om tot verandering te komen. Het was het begin van een dynamische periode waarin ik veel achter me liet: relaties, woonplekken, werk. Het paste me telkens niet meer en ik moest verder om trouw te blijven aan mijn eigen weg. Het was een periode waarin ik innerlijk door enorme veranderingen heenging en er allerlei oude pijn en verdriet omhoog mocht komen. Ik geloof dat ik in deze jaren wel 12 keer verhuisd ben. Alsof ik elke keer ook fysiek weer iets achter me liet en in een nieuwe levensfase belandde. Mijn moeder roept wel eens dat wij in de familie nomadenbloed hebben. Ik weet niet of dat waar is, maar ik vind het heel fijn om af en toe te verkassen, te ontspullen en daarmee letterlijk al het oude achter me te laten. Als een slang die zo eens in de zoveel tijd zijn huid weer loslaat om schoon verder te gaan.

De top van de wereld

 

Mijn levenspad was aanvankelijk vrij spiritueel en stond jarenlang volledig in het teken van spiritualiteit en persoonlijke bewustwording. Met name meditatie en non-duaal zelfonderzoek, advaita vedanta, stonden centraal in deze levensfase. Het bracht me op een diepe plek in mezelf, waarna ik besloot om alles achter me te laten en een enkele reis naar Nepal te boeken.

We spreken nu begin 2017. Ik maakte uiteindelijk in mijn eentje een drieëntwintigdaagse wandeltocht door het Himalayagebergte en kwam letterlijk aan op bijna het hoogste punt van de wereld. Het was ook het hoogtepunt van mijn spirituele reis, die vanaf dat moment vooral weer naar beneden ging (wat ook wel nodig was hihi).

Na mijn terugkeer in Nederland sloot ik me aan bij een spirituele woongemeenschap, De Oase in Nieuwland. Het werd een belangrijke plek voor me, waar ik bijna dagelijks letterlijk met mijn poten in de klei stond te werken. Uiteindelijk was dit ook de plek waar ik begon als familieopsteller. Veel van wat eerder innerlijk had kunnen rijpen begon hier langzaam een vorm te krijgen en te landen in het aardse. Nog voor mijn eerste opleiding familieopstellingen afgerond was had ik al een goedlopende praktijk en het is sindsdien altijd blijven lopen. Ik heb dit nooit als een succes gezien maar als een bevestiging dat ik op de juiste weg zit.

Terug naar mijn ware natuur

 

Ik had al eerder een keer een familieopstelling meegemaakt en toen voelde dat al direct als zo'n diepe klik dat ik ergens ook wist dat ik hier wat mee te doen had. Ik voelde me er thuis in, wilde er meer over weten, en het duurde niet lang voor ik er met een enorme drive en bezieling mijn werk van maakte. Als kind had ik die drive ook al. Toen verzamelde ik knikkers, oefende ik met voetbal en spaarde ik flippo's. Hele bakken vol had ik thuis staan en ik was er de hele dag mee bezig. Dat is de aard van het beestje hier.

Door dichter bij mijzelf te komen is die drive weer teruggekomen en heeft het een vorm gekregen die echt bij me past. Tegelijkertijd ben ik via mijn weg op een punt van stilte in mezelf uitgekomen. Het is een rust die niet verandert door mijn levensomstandigheden en de ups en downs waar ik ook gewoon doorheen ga. Dit omschrijft voor mij de ware natuur die we allemaal zijn. Tegelijkertijd heeft ieder ook een eigen, unieke aard of persoonlijkheid. In mijn werk als familieopsteller komen beide gezichtspunten samen: de herkenning van je onveranderlijke en altijd al perfecte natuur, en tegelijkertijd de omarming van je mens-zijn met alle gedoetjes, kwaliteiten en gebreken.

De moed om het niet te weten

 

Had ik vroeger ooit kunnen bedenken dat ik familieopsteller zou worden? Nee. Ik wist niet eens dat het bestond! Ik wou vroeger sinterklaas of de paashaas worden, maar dat is even een ander verhaal.

Het vroeg veel moed van me om van het gebaande pad af te wijken en niet precies te weten waar dat pad uiteindelijk heen zou leiden. Zou ik morgen ontdekken dat het familieopsteller zijn niet meer voor me zou kloppen, dan zou ik ermee stoppen en weer met lege handen komen te staan. Dat is een manier van leven waar ik een diep vertrouwen in heb gevonden, en ook wel meebewegen met het leven noem. Je kunt een tijdje tegen de stroom in blijven zwemmen, en jezelf er zelfs helemaal te pletter aan zwemmen. Uiteindelijk gaat de rivier toch zijn eigen weg en stroomt het leven het beste als je meebeweegt.

Door de pijn heen

 

We hebben het over spiritualiteit, maar dit werk is eigenlijk heel nuchter, omdat het je door de pijn heen helpt en de diepste zaken vanuit je gezin van herkomst blootlegt. Het is de ontkenning van die pijn die voor allerlei dwaalsporen, zweverigheid en illusies zorgt. Vaak gaat het om pijn van dat wat je in je vroege jeugd gemist hebt, maar ook van alles wat vanuit eerdere generaties is doorgegeven. Het is dus best even een kluif om daar doorheen te werken en op je plek uit te komen.

Als jij op je eigen plek staat en niet meer vanuit onbewuste pijn gedreven wordt, kun je niet meer gemanipuleerd worden, geef je jezelf niet meer weg aan een ander, ga je vanzelf goed voor jezelf zorgen en is het dus ook waarschijnlijker dat het jou goed gaat. Ook verdwijnt de behoefte om bijzonder te zijn of iets te moeten presteren of bewijzen om er gewoon te mogen zijn. Je wordt helderder en gaat meer in het moment zien en voelen welke bewegingen en keuzes dienend zijn. Aan jezelf maar ook aan de ander of de omgeving. Eigenlijk word je je meer bewust van het totaal waarbinnen je leeft en zul je daarin ook jouw unieke plek vinden.

Het leven wordt zo een meer geïntegreerd en gegrond geheel. Niet altijd makkelijk, maar wel ontdaan van allerlei onnodig lijden veroorzaakt vanuit innerlijke tekorten en onnatuurlijkheden. Het is wat het is.

Met de voetjes op de aarde

 

Het spirituele pad is het mooiste wat er is, omdat het je dichter bij jezelf kan brengen. Ik ken die weg goed en heb een scherp oog ontwikkeld voor onzin en lariekoek. Juist daarom vind ik familieopstellingen zo krachtig. Het is spiritueel werk, maar met de voeten op de aarde. Je kunt niemand voor de gek houden als je de moed hebt om in het veld te gaan staan, en dan vooral jezelf niet.

Dat is ook waarom ik mijn bedrijf Veld van Waarheid heb genoemd. Niet als een absolute waarheid, maar dat wat hier nu werkelijk gezien wil worden en relevant is, komt in dit veld naar voren. Je krijgt niet 'de waarheid' te zien maar 'die waarheid' die nu voor jou relevant is. De opstelling laat zien wat nu gevoeld en erkend wil worden.

Dit is ook de reden dat ik als familieopsteller nooit met een vaste methode werk. Dat wat werkelijk belangrijk is, laat zich spontaan zien. Het vraagt om totale openheid in het moment en de moed om het niet te weten.

Gewoon mens zijn

 

Verder leef ik gewoon mijn leven, net als jij met mijn gedoetjes en gebreken. Ik hoef niets voor te stellen, niks op te lossen en misschien voor sommige mensen verrassend ook de wereld niet te verbeteren. Het enige waar ik me op richt is dat mijn leven klopt en ik in balans ben. Dat is iets wat je kunt voelen en ervaren. Wanneer je op je plek staat stroomt je leven (zonder het te romantiseren) en ervaar je ruimte. Of wat ik doe bijdraagt is verder niet aan mij. Dat laat ik aan het leven over. Het oude gevoel dat ik een missie te volbrengen had, is daarmee verdwenen en het leven is zo stukken gewoner geworden. Ook daarin heb ik kunnen meebewegen.

Wie bij mij komt, komt in een nuchtere en gelijkwaardige setting terecht. Ik ga in mijn werkwijze als familieopsteller vrij snel naar de kern, ben eerlijk tegen je en tegelijkertijd goed afgestemd. Het is niet alleen diepgaand werk, het is ook een diepgaande ontmoeting die we als mensen met elkaar hebben. Door in het veld te gaan staan, vallen de maskers vanzelf af, en herkennen we elkaar op die laag waar we al verbonden en gelijk zijn.

Die diepte daar hou ik van.

Herken je iets in mijn verhaal?

 

Misschien herken je dat je vastloopt op het gebaande pad? Dat je een andere richting voelt, maar nog niet precies weet hoe? Vaak is het zo dat je weinig bevestiging vindt en je omgeving je eerder meer in twijfel brengt dan helderheid biedt. Je eigen pad gaan kan eenzaam voelen, en dan kan het waardevol zijn om jezelf positief te laten spiegelen. Je hoeft niks van mij aan te nemen, via opstellingen ga je eigenlijk alleen maar voelen wat je zelf al wist. Dat is het mooie eraan.

Ook kan het zijn dat je onverklaarbare klachten en symptomen ervaart waardoor je gewoon niet echt verder komt. Voor mij waren familieopstellingen de tool waarmee ik me eindelijk van allerlei zaken uit mijn familiesysteem en familiegeschiedenis kon bevrijden en echt mijn leven kon gaan leven. Het heeft lang geduurd voor de weg vrij was, maar toen ging het ook voluit!

Kom gerust langs bij een opstellingendag om samen naar jouw situatie te kijken.