Verblijven in het niet-weten
De grootste uitdaging voor begeleiders (en iedereen in het leven) is misschien wel om in het niet-weten te kunnen zijn. We willen het oplossen, een goed resultaat leveren, ergens naartoe bewegen. Hier komen we alle patronen tegen die we uit het dagelijks leven ook zo goed kennen. De opstelling is dus de perfecte spiegel, waar je als begeleider telkens weer instapt.
Het enige wat je kunt doen is geen oordeel hebben over de patronen die in jou nog actief zijn. Jij bent het bewustzijn waarmee je dit waarneemt, en dat staat direct al buiten het patroon. Gewoon opmerken dus, en kijken of je erdoorheen kunt zakken.
In de diepste laag gaat dit over het loslaten van een stuk controle dat we over de opstelling willen uitoefenen, maar vooral over het leven. Het ego, ons aangeleerde zelfbeeld, is per definitie controle en staat altijd in weerstand tegen dat wat is. Echt open en in het lege midden kunnen zijn is dus niet iets wat je ego kan leren. Het is eerder iets wat je al bent, maar waar nog allerlei ruis overheen ligt.
Nelles omschrijft dit als de overgang van levensfase 3 naar levensfase 4, de geestelijke geboorte. Ik zie het als een poort waar je via een enorm diep verlangen tot overgave doorheen kunt komen. Iets van binnen roept je terug naar het leven zelf. Jij kunt dat niet bewerkstelligen, het roept je van binnenuit.
Het kan een fase zijn waarin veel loskomt, waarin dingen ontregeld raken en de boel als het ware wat instort. Vaak hebben we een leven opgebouwd op basis van ons zelfbeeld, en alles wat niet werkelijk klopt en ten diepste bij ons aansluit wordt nu zichtbaar en past niet meer. Alsof je voor het eerst een lamp aandoet en ziet hoe rommelig het eigenlijk om je heen is.
Het is deze poort die ons terugbrengt naar de verbinding met het leven zelf, iets wat ten diepste altijd al de realiteit geweest is. We hebben ons afgescheiden gewaand en de pijn daarvan ervaren.
Zowel in je leven als in de opstelling is het dus een uitdaging om een tijd in het niet-weten te zijn. Daar waar je opstelling vastloopt, waar de volgende beweging nog niet zichtbaar is, waar je even niet weet welke kant je op moet met je leven. Om precies daar heel eerlijk te zijn over of je weer in een patroon stapt, en gewoon even met lege handen te staan. Te ademen en te blijven. Om alles te voelen wat je daar tegenkomt, en je over te geven aan het niet weten.
Erkennen wat er is.
Dat is telkens de weg weer.