Verslaafd aan liefde, of aan het idee van een relatie?
Ik weet niet hoe het bij jou zit maar vroeger ging ik volledig uit van het standpunt dat iedereen op zoek is naar een relatie. En grotendeels is dat ook zo natuurlijk.
Veel mensen zijn verslaafd aan liefde, maar wie is er zich eigenlijk bewust van het feit dat we ook behoorlijk verslaafd zijn aan het beeld van relaties wat we hebben? Zodra je iemand leuk vindt, er aantrekkingskracht is, dan is dat voor veel mensen al reden om te kijken van hey, matchen wij en ben jij mijn nieuwe partner. Of je gaat daten met elkaar om uit te zoeken of je samen geschikt bent voor een relatie. Het hele construct zit er zo diep in, in onze genen en maatschappij, dat dit is hoe veel van ons denken.
Maar je betaalt hier ook al snel een prijs voor. Er wordt iets doodgemaakt — de spontane potentie die er tussen twee mensen had kunnen ontvouwen wordt vervangen door een idee, een beeld waar je samen in hebt te passen.
Wat wil deze verbinding worden?
Er is een heel ander uitgangspunt mogelijk.
Niet: gaan we een relatie aan? Maar: wat wil deze verbinding worden?
Wanneer je er zo in staat, zonder doel biedt je de potentie maximaal de ruimte om tot een natuurlijke vorm en ontvouwen te komen. Een relatie blijkt dan uiteindelijk het gevolg te zijn; gewoon omdat je elkaar vaak wilt zien en het blijkbaar passend is voor beide. Het overkomt je als het ware. De meest stabiele relaties die ik in mijn omgeving zie, zijn ook zo ontstaan. Ze zeggen allemaal ‘er was iets tussen ons, en dat bleef, en blijkbaar hebben wij een relatie.
Dus de volgende keer als je iemand ontmoet, geef het een beetje ruimte 😉 Laat alles wat je bedacht had, je checklist en je verlangens wat los en kijk gewoon eens wat hier werkelijk is en wat er mogelijk is.
Is dit een levenslange relatie, of af en toe een cappuccino samen? Beide zijn toch ook mooi eigenlijk 😉
Wil je onderzoek doen naar jouw relatie patronen? Familieopstellingen zijn daar heel geschikt voor. Door dieper liggende patronen, gemis, en verwarring aan te kijken kom je meer op eigen grond, wordt je ruimer voor natuurlijke verbinding en kan het leven je weer verassen met wat het voor jou in petto heeft.