Spiritueel ontwaken klinkt vaak groter en zweveriger dan het is. Voor mij komt het neer op één eenvoudig onderscheid: het verschil tussen wie je bent en wat je bent. Of, in andere woorden: het verschil tussen vorm en leegte.

In deze blog neem ik je mee in hoe ik daarnaar kijk. Niet uit een boekje, maar vanuit mijn eigen ervaring. Je hoeft het er niet mee eens te zijn. Kijk gewoon waar het resoneert.

Vorm: alles wat je hebt meegemaakt

Vorm is je lichaam. Alles wat je hebt meegemaakt, je eigenschappen, je verleden en je toekomst. Je zelfbeeld, je conditioneringen, de bril waar je doorheen kijkt. En ook je trauma’s.

Vorm verandert voortdurend. Je gaat door van alles heen, je groeit, je raakt dingen kwijt. Voor de meeste mensen is dit gewoon wie ze zijn. Meer bestaat er niet.

Leegte: wat er altijd al is

Maar er is ook nog iets anders. Als je heel diep naar binnen kijkt, kom je uit bij iets wat je niet goed kunt benoemen, omdat het geen vorm heeft. Je kunt het bewustzijn noemen, of puur zijn. Het zijn allemaal een beetje vage woorden.

Het is niet leeg in de zin dat er niks is. Je kunt alleen niet zeggen wat het is, en toch is er iets. Het verandert niet, en toch is het altijd nieuw. Daarom kan je hoofd het ook niet goed snappen. Dat hoeft ook niet.

Eigenlijk is dit heel goed nieuws. Hoe het ook met je gaat, waar je ook doorheen gaat: er is altijd een enorme ruimte van stilte voor jou beschikbaar. We zijn alleen niet gewend om die op te merken. Onze aandacht kijkt altijd naar dingen: naar gedachten, naar gebeurtenissen. En dat wat vóór de aandacht ligt, is geen ding. Het is gewoon.

Wat is spiritueel ontwaken dan?

Je aandacht kan teruggaan naar die leegte. Ze trekt zich terug van het denken en de gebeurtenissen, en komt weer uit in dat lege middelpunt. Het voelt als een soort reset. Je gaat weer helder zien. Je kunt helderder kijken naar je trauma’s en naar wat je meemaakt, en er komt compassie voor jezelf als mens.

Spiritueel ontwaken is het moment dat je je daarvan bewust wordt. Je hebt jezelf altijd gezien als een zelfbeeld, en ineens merk je: wow, ik ben eigenlijk de ruimte die daaraan voorafgaat.

Dat maakt je niet bijzonder. Die ruimte was er altijd al. Er is niets nieuws bijgekomen. Er is hooguit iets afgevallen.

De ziel: jouw natuurlijke kleurtje

Tussen leegte en vorm zit voor mij nog iets: de ziel. De ziel is het leven zelf, maar uitgedrukt in een vorm. Nog niet besmeurd door alles wat je hebt meegemaakt. Je puurste, natuurlijke zelf. Je eigen kleurtje, je essentie.

Ik zag het laatst aan een boekenkast. Al die boeken zijn geschreven door mensen die veel in zichzelf hebben gedaan. En in elk boek zit een eigen kleur. Dat is voor mij een uitdrukking van hun ziel: van wie ze echt zijn.

Een eik heeft een andere ziel dan een den. Het is allebei hetzelfde leven. Zo is het met ons ook: we zijn allemaal unieke uitdrukkingen van hetzelfde leven. En jouw ziel wil iets uitdrukken in de wereld. Ze wil zichzelf zijn.

Ontwaken is geen ontsnapping aan het mens-zijn

Veel mensen die met bewustzijn bezig zijn, negeren de rest. Het gaat allemaal om bewustzijn, en de menselijke kant zou niet echt zijn. Klinkt mooi. Ondertussen zie je in spirituele kringen wel het ene schandaal na het andere.

De struggle hier op aarde, de zoektocht, die is gewoon reëel. Laten we niet doen alsof die er niet is. Het is jouw menselijke ervaring. Ik ben heel erg van mens zijn: in je lijf, met alles wat je meemaakt, en tegelijkertijd kunnen zien wat daaraan voorafgaat.

Juist omdat ik bewust ben van die ruimte, is het veel makkelijker om met de rest te dealen. Die ruimte is de bedding waarin je alles kunt aankijken.

Angst tijdens spiritueel ontwaken

Bijna iedereen kan die leegte weleens voelen. Maar er echt helemaal doorheen zakken, dat is overgave. En dat kan voelen als sterven. Het deel in je dat denkt een afgescheiden ik te zijn, is bang om er niet meer te zijn.

Ik heb zelf een keer drie dagen lang gedacht dat ik doodging. Dat gebeurde niet. Het was een soort loslaten. Ik ben daarna niet bijzonder geworden, en ook niet veranderd. Maar er is iets van me afgevallen.

Herken je die angst? Dat is een bekend verschijnsel. Onder die angst zit vaak een diep verlangen: een hunkering om je weer thuis te voelen. Dat verlangen brengt je er uiteindelijk ook naartoe. En heb je die angst niet, dan is dat net zo goed. Het ene is niet beter dan het andere.

Wat het je brengt: helderheid en rust

Dat zijn is altijd hier. Het kan niet weg. Het is helemaal tevreden met zichzelf, puur okéheid. Het is niet eens heel bijzonder. Maar het is een enorme verademing voor dat ikje in ons dat denkt dat het alles zelf moet doen.

Zoveel dingen lossen zichzelf op als je in die leegte kunt rusten. Het werkt zoals water waar je vanaf blijft: het komt vanzelf tot rust. Je wordt helderder en je kunt beter naar je intuïtie luisteren. Je volgende stap komt dan vaak gewoon naar je toe.

Daarom stel ik mezelf vaak een andere vraag. Niet: hoe kom ik van mijn probleem af? Maar: hoe kom ik weer terug in de essentie, in de leegte? En vanuit daar kijk ik opnieuw naar wat mijn probleem ook alweer was. Als het er dan nog is.

Bekijk de video

Ik maakte er een video over, opgenomen tijdens de eerste dag van mijn opleiding familieopstellingen: Spiritueel ontwaken, Leegte, vorm, ziel en Zijn.

De weg naar vrijheid

Ga je zelf door een proces van spiritueel ontwaken? Of voel je een aantrekking om hier meer over te leren? Kijk dan eens naar mijn groepstraject De weg naar vrijheid. Geen methode waar je in moet passen, maar een plek om samen te kijken naar wat er echt is.

Meditatie: niet iets wat je doet, maar wat je bent.

Gister had ik een mooi gesprek met een goede vriend over meditatie. Het inspireerde me om hier weer eens over te schrijven.

Voor mij is meditatie niet iets wat ik doe, maar dat wat ik ben.

De ware natuur die nooit weg geweest is, niet veranderd en dus ook niet bereikt of beoefend kan worden.

Het is eenvoudigweg wat is en nooit weg is geweest.

In de tijd dat ik hier heel erg naar op zoek was ben ik ook jarenlang door van alles heengegaan en kostte het me wel degelijk een bepaalde moeite om hierin te verblijven.

De ervaring was toen dat ik het kwijtraakte en als het ware weer ernaartoe terug bewoog.

Nu zie ik dat anders, want wat er ook in mij gebeurt, hoe het er met mij ook aan toegaat, bewustzijn is en kan nooit weg zijn.

Die ervaring is er nu altijd.

Het is heel gewoon
Gewoon wat is

Voor mij heeft er ook een shift plaatsgevonden dat ik als mens dus niet puur of wat dan ook hoef te worden om dit te bereiken.

Juist het feit dat bewustzijn, of de ware natuur er altijd is, biedt voor mij een natuurlijke bedding om het persoonlijke; gedrag, conditioneringen, pijn, trauma in mezelf te kunnen onderzoeken.

Niet omdat ik dan ooit verlichter zou worden, maar omdat het leven daarmee nog vrijer en natuurlijker kan gaan bewegen.

Het is eigenlijk een natuurlijke vorm van integriteit en zelfliefde of een verlangen naar natuurlijkheid niet alleen in je Zijn, maar ook in je menselijke vorm van expressie.

Maar zelfs als bepaalde patronen of ‘onzuiverheden’ blijven is daar in de kern geen oordeel op of weerstand tegen. Dat is onderdeel van het mens-zijn wat niet per se veranderd of aangepast hoeft te worden.

Je zult op die laag altijd imperfect en vol van eigenaardigheden blijven.

Dat is juist de bevrijding.

De weg naar vrijheid

In mijn nieuwe programma ‘De weg naar vrijheid’ werken we vanuit de herkenning van Bewustzijn en doen we tegelijkertijd onderzoek en transformatiewerk gericht op ons mens-zijn. Zo zijn beide lagen aanwezig en ontstaat er een lichter veld van waaruit energie makkelijker richting vrijheid kan bewegen. Geen spirituele bypass of ontkenning van het menselijke, maar ook geen eindeloze put van zelfverbetering omdat het Zelf dus niet verbeterd kan worden 😉

Benieuwd naar het programma? Bekijk hier alle informatie over De weg naar vrijheid

Opleiding systemisch werken: leren begeleiden door zelf de weg te gaan

Opleiding systemisch werken: leren begeleiden door zelf de weg te gaan

Voel je je al langer aangetrokken tot systemisch werk? Heb je zelf opstellingen meegemaakt en merk je dat er iets in je wakker wordt als je ziet hoe verborgen dynamieken zichtbaar worden? Dan ben je misschien op zoek naar een opleiding systemisch werken. In deze blog lees je waar je op kunt letten bij het kiezen van een opleiding, en hoe wij bij Veld van Waarheid naar het leren van dit vak kijken.

Wat leer je in een opleiding systemisch werken?

Systemisch werken kijkt naar de diepere samenhang achter klachten, patronen en situaties. We maken allemaal deel uit van systemen, zoals onze familie, en die systemen hebben invloed op hoe we leven. Familieopstellingen zijn een van de bekendste en krachtigste vormen van systemisch werken.

In een opleiding systemisch werken leer je die dynamieken herkennen en leer je anderen begeleiden in het zichtbaar maken ervan. Maar een goede opleiding gaat verder dan theorie en technieken. In dit werkveld ben jij zelf het instrument waarmee je werkt. Hoe beter je je eigen dynamieken kent, hoe beter je een ander kunt begeleiden.

Leren door te ervaren, niet uit een boekje

Veel opleidingen reiken een vaste methode aan: zo hoort het, zo doe je het. Onze opleiding werkt anders. Je leert hier geen trucjes of kant-en-klare stramienen, maar ontdekt een eigen, belichaamde manier van werken.

Dat betekent dat je vooral met jezelf aan de slag gaat. Je brengt je eigen thema’s in, je kijkt ze aan in de groep, en juist daardoor wordt het theoretische kader tastbaar. Daarnaast oefen je veel: je probeert dingen uit, ontdekt wat werkt en maakt fouten. Zo groeit je begeleiderschap samen met een proces waarin je dichter bij jezelf komt.

Een oud-deelnemer vertelde dat ze het in het begin lastig vond dat er geen kant-en-klare methode was, maar dat dit achteraf precies was wat ze nodig had. Inmiddels combineert ze familieopstellingen met haar eigen aanpak in haar eigen onderneming.

Werken vanuit de stille laag

Wat deze opleiding systemisch werken voor veel deelnemers anders maakt, is de laag van waaruit we werken. Je wordt uitgenodigd om te vertragen, meer te voelen en in contact te komen met je eigen bron: het stille midden in jou. De lesdagen worden vanuit die plek gegeven, en met meditaties en oefeningen kun je je er ook thuis verder in verdiepen.

Deze benadering is sterk beïnvloed door non-dualiteit en lichaamswerk. Je leert begeleiden zonder iets voor een ander te willen oplossen, en juist door ruimte te geven aan wat er is. Deelnemers omschrijven de verdieping die ze vinden regelmatig als thuiskomen.

Meer dan familiesystemen begrijpen

Uiteindelijk gaat systemisch werken niet alleen over het begrijpen van families, maar over het begeleiden van mensen op hun levenspad. In de opleiding leer je onder meer:

• wat een ander echt helpt, en wat juist verzwakkend werkt;
• hoe je jezelf beschermt en waar jouw grenzen liggen;
• wanneer je onbewust het proces van een ander overneemt of gaat dragen;
• hoe je opstellingen begeleidt op een manier die bij jou past.

Die kwaliteiten neem je niet alleen mee als opsteller, maar ook in je dagelijkse contact met mensen. Veel deelnemers merken dat ze dit onbewust al langer deden: mensen komen vaak naar hen toe voor advies of steun.

Voor wie is deze opleiding systemisch werken?

Deze opleiding past bij je als je sterk geboeid bent door systemisch werk en familieopstellingen, als je graag de diepte in gaat en als je niet bang bent om jezelf tegen te komen. Het is daarbij minder belangrijk of je al zeker weet dat je wilt begeleiden. Wel belangrijk is dat je openstaat om dat pad te onderzoeken en veel interesse hebt in opstellingen. Ook als je al begeleider bent maar nog twijfelt of tegen blokkades aanloopt, kan de opleiding je het zetje geven om er echt voor te gaan.

De opleiding past minder goed als je vooral theoretische kennis zoekt, of als je wilt dat iemand je precies vertelt wat je moet doen. En zoek je vooral een persoonlijk transformatietraject, zonder veel te willen oefenen met begeleiden? Dan past een ander traject waarschijnlijk beter. Een beetje eigenwijs zijn helpt juist.

Wat levert de opleiding je op?

Wat we vooral zien gebeuren, is dat mensen trouwer aan zichzelf worden. Waar je eerder deed wat je dacht dat moest, ontdek je steeds meer wat werkelijk bij je past. Daarnaast kun je verwachten:

• meer helderheid over je eigen richting;
• oude patronen en blokkades doorwerkt die je eerder klein hielden;
• meer stevigheid en vertrouwen in jezelf en je eigen manier van begeleiden;
• een netwerk van gelijkgestemde opstellers en nieuwe vrienden.

Wat deelnemers daarna met dit werk doen, verschilt sterk. Sommigen starten een eigen praktijk als opsteller, anderen verweven opstellingen in hun bestaande werk, bijvoorbeeld in coaching, yoga of dans. Weer anderen gebruiken opstellingen vooral voor hun eigen verdere ontwikkeling.

Samen onderweg

Je maakt deze reis met een kleine groep medestudenten. Er is ruimte om gewoon mens te zijn, met alle lagen die daarbij horen, niet alleen de gepolijste versie die je normaal laat zien. Je medestudenten zijn ook onmisbaar bij het leren van het vak: samen oefenen, ook buiten de lesdagen, is een wezenlijk onderdeel van de opleiding. Veel oud-deelnemers blijven na afloop met elkaar oefenen, en je blijft welkom bij de gezamenlijke intervisiedagen.

Hoe ziet de opleiding eruit?

De opleiding bestaat uit zeven tweedaagse blokken en twee losse oefendagen. Je bouwt eerst een stevig fundament, oefent daarna veel met begeleiden en werkt toe naar een eigen stijl. De laatste fase staat in het teken van de wereld in gaan: jezelf zichtbaar maken en gaan staan voor wat jij te brengen hebt.

De lesdagen vinden plaats op een boerderij in Cothen, net onder Utrecht, op woensdag, donderdag of vrijdag, zodat je daarna ruimte hebt om dingen te laten landen. Het programma beweegt mee met wat er in de groep leeft, net zoals een opstelling zich ontvouwt.

Bij de opleiding horen onder meer biologische vegetarische lunches, een online leeromgeving met meditaties, een uitgebreide reader, een besloten app-groep, toegang tot oefengroepen voor oud-deelnemers en levenslange korting op opstellingendagen. De investering is €3.600 (vrijgesteld van btw), en betalen in termijnen is mogelijk.

Veelgestelde vragen over de opleiding systemisch werken

Moet ik al weten of ik wil gaan begeleiden?
Nee. Je onderzoekt tijdens de opleiding juist of en hoe het begeleiderschap bij je past. Wel is het belangrijk dat je openstaat om dat te verkennen.

Ik heb elders al een opleiding gevolgd. Kan ik toch meedoen?
Ja. Ook als je al begeleider bent, kan deze opleiding je helpen je eigen stijl te verdiepen en blokkades te doorwerken.

Hoe groot is de groep?
We houden de groep bewust klein. Dit is maatwerk, en elke groep is anders.

Benieuwd of deze opleiding bij je past?

Voel je dat iets je naar dit werk toe trekt? Plan dan een vrijblijvende intake. In dat gesprek kijken we samen of deze opleiding systemisch werken nu de juiste stap voor je is.

Systemisch werken: kijken naar de wortel in plaats van het symptoom

Loop je steeds tegen hetzelfde patroon aan, hoe hard je ook je best doet om het te veranderen? Voel je angst, schuld of onrust waar je geen logische verklaring voor hebt? Dan kan systemisch werken je helpen. Deze werkvorm kijkt niet alleen naar jou als individu, maar naar de grotere geheel waar je deel van uitmaakt. Daardoor wordt zichtbaar waar een probleem werkelijk vandaan komt.

Wat is systemisch werken?

Systemisch werken is een krachtige werkvorm waarmee we kijken naar de diepere oorzaak en samenhang van een situatie of klacht. Het vertrekt vanuit het inzicht dat we allemaal deel uitmaken van verschillende systemen: onze familie van herkomst, ons huidige gezin, ons werk, onze cultuur. Die systemen hebben invloed op hoe we denken, voelen en handelen, vaak zonder dat we het doorhebben.

Het bekendste systeem is de familie. Je krijgt niet alleen je ogen of je lengte mee van je ouders en voorouders, maar ook overtuigingen, loyaliteiten en onverwerkte ervaringen. Wat in een eerdere generatie niet gevoeld of uitgesproken kon worden, kan later bij jou opduiken als een patroon dat je niet kunt verklaren.

Een voorbeeld uit de praktijk

Stel dat je het heel spannend vindt om voor jezelf op te komen. In een gesprek met je leidinggevende klap je dicht, ook al weet je precies wat je wilt zeggen. Je kunt dat zien als een gebrek aan assertiviteit en een training volgen. Maar misschien draagt die angst een veel groter verhaal. Misschien werd opkomen voor jezelf in jouw familie vroeger zwaar bestraft, en heb jij onbewust geleerd dat stil blijven veiliger is.

Systemisch werken maakt dat soort verbanden zichtbaar. Zodra je ziet waar een patroon vandaan komt, hoef je het niet langer te bevechten. Je kunt het erkennen, loslaten wat niet van jou is , en ruimte maken voor iets nieuws.

Hoe werkt systemisch werken?

Binnen systemisch werken wordt uitgegaan van een aantal basisprincipes die in elk systeem een rol spelen. Wanneer een van die principes verstoord is, ontstaat er spanning, en die spanning zoekt een uitweg, vaak via een van de leden van het systeem.

Iedereen hoort erbij. Elk lid van een systeem heeft een plek, ook wie is buitengesloten, vergeten of verzwegen. Wanneer iemand wordt uitgesloten, bijvoorbeeld een vroeg overleden kind of een familielid over wie niet gesproken wordt, neemt een later familielid vaak onbewust iets van diens lot over.

Er is een volgorde. Wie er eerder was, heeft een eigen plek ten opzichte van wie later kwam. Wanneer een kind bijvoorbeeld de zorg voor een ouder op zich neemt, raakt die volgorde verstoord. Dat kan later doorwerken in relaties en in hoe je je grenzen bewaakt.

Er is een balans tussen geven en nemen. In relaties zoeken we naar evenwicht. Wanneer die balans langdurig scheef is, ontstaat er wrok, schuld of afstand.

Door naar deze principes te kijken, wordt duidelijk waar de energie in een systeem vastzit en hoe er weer beweging kan komen.

Vormen van systemisch werken

Systemisch werken kent verschillende vormen. De bekendste is de familieopstelling, waarbij deelnemers in een groep de rol innemen van jouw familieleden of van elementen uit je vraag. Zonder dat ze iets over jouw situatie weten, ervaren representanten vaak gevoelens en impulsen die verrassend goed passen bij wat er in jouw systeem speelt.

Systemisch werken kan ook individueel, bijvoorbeeld met poppetjes of voorwerpen op tafel, of met vloerankers in de ruimte. Het principe blijft hetzelfde: door je systeem buiten jezelf zichtbaar te maken, krijg je overzicht en kun je voelen wat er nodig is.

Wanneer kan systemisch werken helpen?

Mensen kiezen voor systemisch werken bij heel uiteenlopende vragen, zoals:

terugkerende patronen in relaties of op het werk;
moeite met grenzen aangeven of voor jezelf opkomen;
onverklaarbare gevoelens van schuld, verdriet of zwaarte;
spanning of breuken binnen de familie;
rouw en verlies, ook als dat generaties terug ligt;
het gevoel niet helemaal je eigen leven te leiden.

Systemisch werken is geen vervanging voor medische of psychologische zorg, maar kan daar een waardevolle aanvulling op zijn.

Wat levert systemisch werken je op?

Het belangrijkste wat systemisch werken oplevert, is inzicht dat je niet alleen begrijpt, maar ook voelt. Veel mensen beschrijven na een opstelling een gevoel van rust, lichtheid of ruimte. Wat eerst onbegrijpelijk leek, valt op zijn plek. Je hoeft niet langer te dragen wat niet van jou is, en je kunt met meer vrijheid je eigen weg gaan.

Veelgestelde vragen over systemisch werken

Moet ik veel weten over mijn familiegeschiedenis?
Nee. Het helpt als je een paar basisfeiten kent, zoals wie er in je familie is overleden of wie er is weggegaan, maar veel komt tijdens het werk vanzelf naar boven.

Is systemisch werken zweverig?
Systemisch werken vraagt openheid, maar het is vooral heel praktisch: je kijkt naar concrete relaties en patronen in je leven. Veel mensen zijn verrast door hoe herkenbaar en direct het is.

Hoeveel sessies heb ik nodig?
Dat verschilt per persoon en per vraag. Soms brengt één opstelling al veel in beweging; soms is het fijn om een proces over een langere periode te lopen.

Verblijven in het niet-weten

De grootste uitdaging voor begeleiders (en iedereen in het leven) is misschien wel om in het niet-weten te kunnen zijn. We willen het oplossen, een goed resultaat leveren, ergens naartoe bewegen. Hier komen we alle patronen tegen die we uit het dagelijks leven ook zo goed kennen. De opstelling is dus de perfecte spiegel, waar je als begeleider telkens weer instapt.

Het enige wat je kunt doen is geen oordeel hebben over de patronen die in jou nog actief zijn. Jij bent het bewustzijn waarmee je dit waarneemt, en dat staat direct al buiten het patroon. Gewoon opmerken dus, en kijken of je erdoorheen kunt zakken.

In de diepste laag gaat dit over het loslaten van een stuk controle dat we over de opstelling willen uitoefenen, maar vooral over het leven. Het ego, ons aangeleerde zelfbeeld, is per definitie controle en staat altijd in weerstand tegen dat wat is. Echt open en in het lege midden kunnen zijn is dus niet iets wat je ego kan leren. Het is eerder iets wat je al bent, maar waar nog allerlei ruis overheen ligt.

Nelles omschrijft dit als de overgang van levensfase 3 naar levensfase 4, de geestelijke geboorte. Ik zie het als een poort waar je via een enorm diep verlangen tot overgave doorheen kunt komen. Iets van binnen roept je terug naar het leven zelf. Jij kunt dat niet bewerkstelligen, het roept je van binnenuit.

Het kan een fase zijn waarin veel loskomt, waarin dingen ontregeld raken en de boel als het ware wat instort. Vaak hebben we een leven opgebouwd op basis van ons zelfbeeld, en alles wat niet werkelijk klopt en ten diepste bij ons aansluit wordt nu zichtbaar en past niet meer. Alsof je voor het eerst een lamp aandoet en ziet hoe rommelig het eigenlijk om je heen is.

Het is deze poort die ons terugbrengt naar de verbinding met het leven zelf, iets wat ten diepste altijd al de realiteit geweest is. We hebben ons afgescheiden gewaand en de pijn daarvan ervaren.

Zowel in je leven als in de opstelling is het dus een uitdaging om een tijd in het niet-weten te zijn. Daar waar je opstelling vastloopt, waar de volgende beweging nog niet zichtbaar is, waar je even niet weet welke kant je op moet met je leven. Om precies daar heel eerlijk te zijn over of je weer in een patroon stapt, en gewoon even met lege handen te staan. Te ademen en te blijven. Om alles te voelen wat je daar tegenkomt, en je over te geven aan het niet weten.

Erkennen wat er is.

Dat is telkens de weg weer.

De kunst van het helpen.

Een van de paradoxen die je als begeleider van dit werk (en in je dagelijks tegenkomt is dat je een ander het beste helpt door niet te willen helpen.

Om die reden is het belangrijk je eigen patronen en motieven te onderzoeken rondom het willen helpen van een ander.

Vaak projecteren we iets van onszelf naar buiten. Onze eigen onmacht zien we terug in de onmachtige situatie van de wereld. We worden onrustig bij het leed van een ander en gaan het daar oplossen. Of we strijden tegen allerlei onrecht, terwijl het kind in ons nog steeds niet gezien wordt in het onrecht dat het is aangedaan.

Wanneer je een ander helpt en dit eigenlijk voortkomt uit je eigen onverwerkte stukken, begeef je je op glad ijs. Als begeleider van opstellingen bewegen we daarom weer terug naar onszelf.

Door het ongemak in onszelf te voelen bied je de ander direct een ruimte van steun. Door onze eigen onmacht aan te kijken worden we oké met de wereld, en gaan we op een natuurlijke manier bijdragen, vrij van projecties. Door onze eigen innerlijke strijd te stoppen kunnen we het vechten loslaten, en komt er energie vrij om voor iets goeds in te zetten.

De kunst is dus om volledige verantwoordelijkheid te nemen voor jezelf en voor je eigen lot, en daarmee ook een ander zijn of haar lot volledig te gunnen. Paradoxaal genoeg is juist vanuit die houding de kans het grootst dat je iemand echt kunt helpen. Zolang je nog wilt helpen kijk je namelijk met een bedoeling en met een doel, en kan de grotere intelligentie, het leven zelf, niet volledig tot je beschikking komen.

Het is vanuit die leegte dat je fenomenologisch kunt waarnemen, en dat de juiste stap of interventie zichtbaar kan worden. Of zoals Bert Hellinger het zei: in een opstelling komt het antwoord voor beiden.

–

Bert Hellinger schreef een (soms wat ingewikkeld) boek waar een aantal enorm krachtige passages over helpersdynamieken instaan. De titel: de kunst van het helpen.

—-

Meer leren over het familieopstellingen begeleiderschap en vrijer in het leven komen te staan? Check de opleiding familieopstellingen

In de ogen van haar vader

Transcript van een opstelling.

D  Ik wil een nieuwe beweging maken met mijn werk. Dat roep ik al heel lang, maar ik blijf maar aan mijn oude werk verbonden. Hier zit iets voor me.

M  Hoe is de band met je vader?

D  Goed, maar hij is altijd erg conservatief geweest. Hij was er ook niet zo blij mee toen ik professioneel iets met kunst wilde gaan doen. Hij zag daar geen goede baan of toekomst in.

M  Had hij zelf een droom of een beroep waar hij niet voor gegaan is?

D  Ja, dat doet hij nu! Hij is met pensioen en fietsenmaker geworden. Zijn hele leven is hij financieel manager geweest.

M  Laten we het opstellen. Ik vraag een representant voor jou, je vader, je huidige werk en je roeping.

De vader staat in het midden, het werk tegenover hem, de roeping ver weg, en de deelneemster ertussenin.

M  Zie je dat je werk door je vader gezien wordt?

D  Ja.

M  Maar jouzelf ziet hij niet. Zeg maar tegen je vader: lieve papa.

D  Lieve papa.

Er komt direct een groot verdriet vrij. De vader kijkt nu ineens om naar zijn dochter.

M  Ga maar even naar hem toe en pak hem vast.

Hier vindt een innige omhelzing en diep helende beweging plaats. De representant van de roeping, die in de hoek stond, heeft zich spontaan omgedraaid en is stukken dichterbij gekomen.

M  Door innerlijke blokkades aan te kijken komt onze roeping dichterbij. Dit zien we altijd, zo gaat het.

M  Bedank je vader voor alles wat hij je in dit leven gegeven heeft, en zeg erbij: met jou in mijn hart, lieve papa, ga ik het leven aan, helemaal op mijn manier.

M  Hoe is dat voor de vader?

V  Erg goed, ik heb een prachtige dochter.

M  Draai je dochter maar om richting haar roeping.

De roeping en de deelneemster ontmoeten elkaar in de opstelling en er komt wederom een diep verdriet vrij.

M  Dit zijn de tranen van de ziel. Het verdriet van hoe ze tot nu toe nog niet helemaal haar eigen leven geleefd heeft, en de pijn die dit thema ook in haar familie van herkomst kent.

Ze is nu vrij om haar eigen weg te gaan.

Het leven kent zijn eigen tijd

Transcript van een opstelling.

D (deelnemer)  Ik heb een opleiding tot holistisch therapeut gedaan, maar het loopt nog niet. Iets houdt me tegen en ik wil graag vooruit.

M  Hoe was je gezinssituatie?

D  Zwaar. Mijn vader is gestorven toen ik klein was en mijn moeder was verslaafd.

M  Bert Hellinger zei ooit dat iedereen die van grote betekenis voor de wereld geweest is een zware jeugd heeft gehad. Laten we het opstellen.

Het gezin van herkomst wordt opgesteld en er vinden een aantal helende bewegingen plaats.

M  Ik ga nu ook je roeping erbij opstellen, dat wat jij met jouw lot te brengen hebt.

De roeping staat op grote afstand, maar kijkt vriendelijk toe.

M  Je hebt vandaag diep werk gedaan met je ouders. Misschien kun je één stapje in de richting van je roeping zetten?

De cliënt loopt minstens vijf passen vooruit, bijna helemaal naar haar roeping toe.

M  Hoe is dat voor de representant van de roeping?

R  Ik krijg het benauwd als ze zo snel dichtbij komt.

M  Zie je dat je te snel gaat en zo aan dingen voorbijgaat?

D  Ik voel een enorme weerstand als je dat zegt, maar ik weet dat het waar is.

Diepe zucht. Ze zet weer een paar stappen terug.

R  Dit is goed. Nu voel ik weer ontspanning en verbinding met haar.

M  In onze maatschappij heerst het beeld dat onze roeping iets is wat we moeten bereiken. Wat ik zelf ervaren heb, en in tal van opstellingen heb gezien, is dat onze roeping ons vanzelf vindt als we trouw zijn aan onszelf en de reis naar binnen blijven maken. Het leven kent zo zijn eigen tijd.

—

Zelf ervaren kan bij de opstellingsdagen van Veld van Waarheid.